Neve Campbell leeft een droom met ‘The Company’

Eind jaren ’90 werd Neve Campbell vaak omschreven als een van de populairste jonge actrices in Hollywood. Met hoofdrollen in de tv-series “Party of Five” en de “Scream” -films, evenals “Wild Things” en “Three to Tango,” werd ze gevierd met een mooie toekomst.

Maar in 2000, nadat “Party of Five” zijn punt beëindigde en “Scream 3” werd uitgebracht, verdween Campbell in wezen (hoewel ze indruk maakte op critici met haar rustige, doordachte uitvoering in 2001’s “Panic”).

Campbell schrijft dat meestal toe aan slechte timing en pech, maar de uitlaatklep voor het grootste deel van haar energie en passie van de afgelopen paar jaar wordt nu pas onthuld.

Het heet “The Company”, een kroniek van het Joffrey Ballet uit Chicago.

Campbell, een voormalig professionele danseres in haar geboorteland Canada, bedacht het project en gaf opdracht aan een scenario van Barbara Turner, die ‘Pollock’ schreef, en vervolgens Robert Altman overhaalde om het roer over te nemen.

Maar dat was het makkelijke gedeelte, vergeleken met de training die de 30-jarige deed als de enige professionele actrice die lid van het bedrijf was. De rest van de rollen ging naar Joffrey-dansers en om gelijke tred te houden, worstelde Campbell haar lichaam weer in vorm nadat ze negen jaar lang had gestopt met dansen, deels vanwege blessures.

AP: Hoe lang heb je getraind voordat de film begon met fotograferen?

Campbell: Ik trainde 8½ uur per dag gedurende zes maanden. Ik deed 4½ maanden alleen met een coach, deed Pilates en rehabilitatie voor een knieblessure en werkte aan de dansstukken. En toen deed ik nog anderhalve maand met het Joffrey Ballet, waarbij ik alle balletten leerde.

AP: Dat klinkt ondraaglijk.

Campbell: Ja, maar het is wat je moet doen om het te kunnen halen, om op gelijke hoogte te komen met een stel professionele dansers. Ik wilde absoluut niet in die onderneming stappen en niet helemaal op niveau zijn, vooral omdat ik zelf een professionele danseres was.

AP: Heb je het gevoel dat je op dat niveau bent??

Campbell: Ja, ik denk dat ik daar ben. Ik was bang dat ik dat niet zou zijn, maar toen ik er eenmaal was en de steun had van de dansers, denk ik dat ik dat wel deed.

AP: Als u ernstig letsel oploopt?

Campbell: Nee niet echt. Ik wist dat er bepaalde oude verwondingen zouden opkomen, maar ik wist dat ik ze wel aankon. Ik brak mijn rib drie dagen voordat ik in Chicago aankwam, dus deed ik de hele film met een gebroken rib.

AP: Op welk moment dacht u dat Altman de juiste persoon zou zijn om “The Company” te leiden??

Campbell: Vanaf het begin zeiden Barbara en ik dat deze film Altmanesque moest zijn, omdat ik geen film wilde maken over het meisje van de verkeerde kant van het nummer dat ballerina wordt, of het meisje dat in het refrein zit en wil wees de opdrachtgever en wordt daar. We hebben dat verhaal gezien en het is een beetje saai, weet je? En het vertelt je niet veel over de danswereld.

AP: Je maakt daar een onderscheid en zegt dat je wilde dat het ‘Altmanesque’ was, maar je wist niet dat hij het echt zou doen.

Campbell: Nee. We hadden hem gewoon bovenaan onze lijst staan. We zeiden: ‘Oké, er is Robert Altman en dan, realistisch gezien, zijn er die 20 andere mensen’ … ik denk dat hij zojuist gefixeerd was op dans. Hij ontdekte dat hij zich kon verhouden tot het kunstenaarschap en niet uitverkocht was. Dansers zijn dat soort artiesten, en dat is wie Bob is.

AP: Ik begrijp dat hij veel scriptgedrag heeft geknipt, vooral tussen jou en James Franco, die je liefdesbelang speelt.

Campbell: Het zou een vergissing zijn geweest om een ​​begin en een midden en een einde te hebben aan die verhaallijn. Bob wilde echt dat het meer als een dans zou voelen, zodat het zou versmelten met de rest van de film, en daarom koos hij ervoor om ‘My Funny Valentine’ in elk van onze scènes te laten spelen, zodat het een pas de deux was.

AP: Je was eerder vocaal tegengesteld aan naaktheid, en in deze film verschijnt je naakt in het kort. Wat veranderde je van gedachten?

Campbell: Ik ben nog nooit tegen naaktheid geweest. Waar ik tegen ben geweest is naaktheid voor het trekken van kassa’s. Hiermee is het lichamelijkheid, het is dans, het is troost met je lichaam. Het zijn geen seksscènes. Als je naar Europese films kijkt, zie je veel naaktheid, en je twijfelt er niet aan, omdat je kijkt naar mensen (die) gewoon bestaan. Je ziet mensen uit bed komen en ze zijn naakt, weet je wat ik bedoel? Wanneer de naaktheid alleen in de seksscènes voorkomt, maakt dat voor mij heel duidelijk waarom hij er is.

AP: Maak je je zorgen over het feit dat je wordt gezien als het meisje van “Scream” dat iets serieus probeert te doen?

Campbell: Wat zou daar mis mee zijn? Het is beter dan het meisje van “Scream” te zijn die niet iets serieus probeert te doen. Wanneer je in dit bedrijf begint, neem je de dingen die op je afkomen. “Scream” was geweldig voor wat het was. Voor een horrorfilm was het intelligent, het was grappig, het lachte om zichzelf. “Party of Five” won een Golden Globe, het was een goed geschreven televisieserie. Het is echt grappig, de percepties van mensen. Ik kreeg de schuld van het doen van die dingen.

AP: Denkt u dat “The Company” u zal helpen het soort rollen te krijgen die u altijd al had gewild??

Campbell: Ik denk dat dit de perceptie over mij gaat helpen veranderen, wat toch een misvatting was … waarom zou je zeggen dat iemand alleen in staat is om horrorfilms te maken of dat ze alleen in staat zijn om een ​​kwaliteitsvolle televisieshow te maken? Zal het dat veranderen, zullen mensen me iets serieuzer nemen? Ja. ik denk het.