Als er niets meer te verbranden is, kijk dan naar Stars

Man, op dit moment is er iets slims, glanzend en goeds in het water in Montreal.

The Stars delen een geboortestad met de Arcade Fire, de Dears, Broken Social Scene en de recent overleden Unicorns, onder anderen. De hele scène is het verfijnen van oude recepten en het creëren van iets nieuws en smakelijks. Misschien is het dat Canada beurzen geeft aan getalenteerde muzikanten om te ontdekken wat ze willen. Op hun derde album onderzoeken de Sterren imperfecte liefde en hoe deze klinkt op een bedje van frisse groene electropop.

De stem van een man opent het album: “Als er niets meer te branden is, moet je jezelf in brand steken.” Ik moet er elke keer om lachen. Weet je wanneer je bent gestopt met lachen en je nog steeds je gezicht kunt voelen met deze tussenliggende uitdrukking voordat je doorgaat naar wat de volgende is? Dat is hoe dit album eruitziet. Je lacht mee met de melodie en de zoete stemmen, dan rolt er een tekstrol die de wind recht uit je zeilen steelt: “Ik zal je een ansichtkaart sturen Ik zal je het nieuws sturen / Van het huis langs de weg van echte liefde. “Het steekt een beetje, maar het is zo mooi. En die weemoedige kwaliteit houdt “Stel jezelf in brand” van het omslaan in maudlin. 

Net als je een beetje gek bent van het leven, nemen de Stars je mee terug naar je jeugd in “Reunion” of op straat in “Soft Revolution.” En er is iets zo visceraal rechts over het doen van “The Robot” naar de verzen van “What I’m Pays to Say” (Scoff nu, maar probeer niet te dansen als je in het verkeer luistert.) De elektronische beats en feedback overweldigen nooit de melodieuze, romantische songwriting. De productie is erg glad, maar de lagen violen en strummy gitaar houden het album menselijk en warm.

Waar ‘jezelf in brand steken’ me verliest, is wanneer het zich verzet tegen politieke bekering. De rest van het album is zo persoonlijk dat een nummer als “Hij loog over de dood” in vergelijking met elkaar verspringt. De zachtere “Celebration Guns” ontegenzeggelijk ontroerend. Maar met de thematische link van intieme liefde die door zoveel van de liedjes loopt, lijkt het alsof anti-Bush en anti-oorlogs rantsels ergens anders thuishoren.

De momenten waarop de Stars echt schijnen, zijn in de afleveringen van hij zei / zei storytelling, waar Torquil Campbell en Amy Millan’s stemmen zo mooi samen werken, soms klinkend als verschillende registers van dezelfde vocale.

Op “Your Ex-Lover Is Dead,” schilderen ze een beeld van onbeantwoorde liefde van beide kanten. “The Big Fight” speelt zich af als een bluesy, nihilistisch soort “Baby, It’s Cold Outside”, met Campbell en Millan trading lines en weerhaken met een zachte, ademloze kwaliteit. Het is het soort ding dat ervoor zorgt dat je dichter bij een eerste date blijft hangen – een magisch, hoopvol gevoel dat ervoor zorgt dat ik steeds weer naar dit album terugkeer.

Kijk voor meer informatie over de sterren

E-mail de auteur op .

Loading...